‘En jij, Pieter-Cornelis, jij mag de belevingsvlucht doen,’ vertelt de roostermaker. Het ministerie van Infrastructuur en Waterstaat heeft voor vijf uur lang een Boeing 737-800 van Transavia gehuurd en nu moet Pieter-Co een aantal kilometertjes door het Neerlandsche luchtruim knetteren om aan de meute te laten horen hoe een Boeing boven boerderijen klinkt. Een beleefdheids-vluchtje. Pieter-Co mag in de lege kist vliegen.
Op de grond kunnen de mensen dan luisteren hoe hard het kistje bromt. Hordes luchtvaart-luisteraars hebben zich verzameld om decibellen te tellen. Veel Donald Duck-eriger gaat het niet worden.

Hij met die kist de lucht in. Zit ‘ie met zijn copiloot. Een leeg vliegtuig. Over de landerijen. Ik weet zeker dat ze radslagen en salto’s hebben geoefend door de gangpaden. Ze hebben gezongen en vieze dingen geroepen door het intercomsysteem en Pieter-Co heeft getwijfeld een loopinkje met de kist te maken. Geen gezeik van jankende blagen, geneuzel over vliegangst of uitleg over nooduitgangen. Geen karren met sigaretten, geuren of astronautenvoer voor zagende Cheaptickets-gangers. Knappe stewardessen waren wel een gemis. Voor een paar uur was de kist en het luchtruim alleen van Pieter-Co en copiloot. Als ze heel veel mensen beneden zien staan, geven ze een beetje gas bij. De decibelmeters zullen rinkelen van hun capriolen in de lucht.
Dat is niet helemaal waar, trouwens. Er klinkt veel gemorrel onder mensen die de belevingsvlucht niet representatief vinden. Het kissie is leeg en hoeft dus geen kilo’s kadaver mee te slepen naar treurige All-inclusive oorden. Ik zou daar als vliegtuig ook van gaan brullen. Veel luchtruim-luisteraars vonden dat dit niet te vergelijken was met het aantal Transaafjes en Ryan Airtjes wat er straks over zal vliegen. Dat is heel anders. ‘Eén druppel van een kraan is nog geen lekkende kraan,’ sprak één van de geïnterviewde Boeing-bashers. Wat mij betreft is Nederland een spreekwoord rijker. Er werd niet groots geprotesteerd vanuit de SATL (Samenwerkende Actiegroepen Tegen Laagvliegen). ‘Dat is die ene Boeing niet waard,’ sprak de woordvoerder. Vind ik zielig. Kan die beleefde Boeing er wat aan doen.
Ondertussen staat de halve bevolking van de Veluwe te luistervinken vanaf de grond. Pieter-Co heeft gevoel voor humor want hij kwam twee uur later dan gepland. Staan al die audio-meters en mensen met decibel-devices op de grond te wachten, kom je niet. In die tijd vliegt er veel hoger een ander vliegtuig, toevalligerwijs ook een Boeing over.

‘Viel best mee he?’ en Ria en Henk stappen opgelucht naar binnen. Maar dat was Pieter-Cootje nog helemaal niet, want Pieter-Co kwam later. Mooi grapje. Een nog mooier grapje moest nog gemaakt worden. In Wezep komt er, direct op het moment van overvliegen van de brommende Boeing, een intercity langs. Weg meting. Sta je dan, met je hele santenkraam te wachten op het moment suprême. Komt het vliegtuig te laat en de NS op tijd. Humor van de bovenste plank.

Dag later lees ik dat een ander Transavia-vliegertje een tussenstop heeft moeten maken omdat een heer in het vliegtuig dusdanig rufte dat de overige passagiers er onpasselijk van werden. Kotsende, door het gangpad struikelende passagiers die snakken naar lucht. De stink-bink is van narigheid maar een tijdje op het toilet gezet. ‘Het was erger dan de lucht van een lijk,’ beschreef één van de medepassagiers van super-stinkie. Diegene moeten ze meteen opsluiten. Als jij weet hoe een vers rottend lijk ruikt, dan willen we niet weten wat jij na zonsondergang allemaal uitvreet.

Lelystad Airport. De bypass voor het met cholesterol overspoelde Schiphol. We moeten op vakantie. Vaak, goedkoop en met het vliegtuig. Koste wat kost. We moeten vaker weg! Weg uit de stress van alledag. Weg uit het lawaai. Uit het geluid. En dat doen we over een tijdje via Lelystad Airport. Ondertussen denk ik aan mijn lieve, geduldige Vliegveld Teuge. Hou je vast, Teuge. We gaan nog heel wat beleven.

 

RK