De ‘D’ van dik zit weer in de maand en dat is een regelrechte horrorperiode voor een ex-dikkerdje als ik. Was ze vroeger mollig dan? Ja, ze was gezellig aanwezig. Op de basisschool is me dat door collega-kleuters en latere klasgenoten meer dan eens bevestigd dus we kunnen stellen dat ons Rensje makkelijk het nieuwe boegbeeld van Michelin had kunnen worden. De geest bepaalde anders en goed opletten wat ik eet, regelmatig met frisse tegenzin een eind rondtippelen in hardloopkleding en flink veel work-outen maakt dat ik moet bikkelen om in maatje 36/38 te passen. Ik vond december de leukste maand van het jaar maar sinds mijn nieuwe kadaver zie ik er vreselijk tegenop. Ik hou van chocola en chocola nog meer van mij. Dan is die kerel met die mijter op zijn bol niet echt een goede coach. Ik hou van eten, drinken en gezelligheid en laat dat nou net de vette slogan zijn van Dikke December. Ik wissel mijn diners af met sla en wortels en wijn met water en Cola Light.

Coca-Cola komt met zijn truck naar Apeldoorn. Cola light is mijn benzine en ik denk dat als we al ‘t statiegeld op een hoop zouden gooien die ik van de flessen van het zwarte prik ingeleverd heb, ik het dorp Terwolde zou kunnen kopen. Dat die truck naar Apeldoorn komt is dus ook een kinderdroom die werkelijkheid wordt. Maar wat blijkt? In the UK zitten ze te dimdammen of het ding nog wel moet rondrijden. De twinkelende lichtjes, de olijke kerstman, het warme nostalgische gevoel… Wekt obesitas op bij kinderen. Niet die dikke baardmans, maar de cola zelf. En aangezien wij alleen nog maar #healthy moeten leven, moet de vrachtwagen opmieteren. Coca Cola reageert briljant door te claimen dat ze dan wel Cola Zero blikjes gaan uitdelen. Vind ik grappig. Denk dat we volgend jaar een elektrisch aangedreven komkommer-guave-quina foodtruck door de straten zien knallen. Zonder lampjes want dat is energieverspilling en in plaats van een mollige dropneus als Kerstman wordt Rico Verhoeven in biologisch groen katoen gehesen. Vind ik dan weer minder erg.

Ondertussen houden we voor nu in het oosten het hoofd koel en wordt er gekeken naar mogelijkheden voor de bouw van een nieuwe MacDonalds naast de Scheg in Deventer. Prachtig. Heb je eerst je kilo’s er als volleerde Flipper afgesnorkeld in het chloor, hijs je jezelf naar het tweede raam om daar een lekker broodje bio-industrievlees en vette patat naar binnen te kanen. Dat kan dan wel. Niets nostalgischer dan een in het duister verlichtte gele M.

Zoals een vriend van me zegt, is het gewoon ‘een gezellig extra jasje’ dat ik aantrek in december. Mooi gevonden. Maar trek jij maar eens een lekker warm skipak uit als het buiten vriest. Dat aantrekken van die jas is het probleem niet, het je eruit wurmen is alleen zo’n ding. Ik adviseer de lokale supermarkten in de gemeente Voorst dan ook flink in te zetten op hun salades voor januari en februari, want Rens moet uit ‘r bomberjack.

Voor nu ben ik de beroerdste niet en had me afgelopen vrijdagavond naar een pittoresk restaurantje gehengeld. Het was een vrij sjiek ding met meer bijvoeglijke naamwoorden op de menukaart dan mijn vocabulaire rijk is. Zo stond er op de kaart ‘handgedoken coquilles’. Ik vind dat dus fantastisch. Ik zie Ariël voor me die haar bikinitopje mist omdat de coquilles daarin worden uitgeserveerd. En ja, dat gebeurde. Als voorgerecht lagen twee schelpen zo groot als een deftig cupje B op mijn bord. Handgedoken. Zelden zo een mooi woord mogen lezen.

Ik stel voor om in het vervolg voor alle gerechten of dranken een zelfverzonnen bijvoeglijk naamwoord te zetten. ‘Platgeslagen bio-industrie burger’ bij MacDonalds en ‘Met suiker volgeklokte Cola’ voor Coca-Cola. ‘Traditioneel doorgefokt konijn’ en ‘Opperbest opgehokt speenvarken met spek’. Laten we meer bijvoeglijk naamwoorden gebruiken. Laten we weer woorden en dingen toevoegen in plaats van verbieden of weglaten. Wat ik ga doen? Sporten! Keihard. Voordat we een kilo of tien en een bijvoeglijk naamwoord aan me toe kunnen voegen. Pense-Rens.