De liefste burgemeester van Nederland is niet meer. Eberhard van der Laan is anderhalve week geleden overleden. Hij was en is nu nog steeds het gezicht van Mokum. Of misschien wel andersom, is Mokum het gezicht van Eberhard. De hondstrouwe, opperlinkse burgervader ademde Amsterdam en Amsterdam blies geile zachte woordjes terug. Op 9 september verscheen er een foto van Eber en Wim-Lex in de Metro. Op de foto een lijkbleke, fragiele van der Laan die door Koning Willem ietwat houterig maar goedbedoeld de straten door wordt gesleurd. De foto is aandoenlijk en geeft gestalte aan de liefste burgemeester die ik ken. Van der Laan is burgervader. Van iedereen. Voor iedereen. Ruim een maand na de foto is de regenboog-burgemeester niet meer. Zijn laatste wens was of we Amsterdam de lieve stad kunnen laten als hij nu is. Ik stel voor dat mijn vrienden van SIRE die andere campagne over jongens en meisjes van de buis flikkert en dit voor heel het land over neemt. Van Amsterdam tot Terwolde, van Maastricht tot Den Dolder. Want het land kan wel wat lievigheid gebruiken.

Vorige week is het levenloze meisjeslichaam van Anne Faber gevonden. Zelden heeft een land zo meegeleefd met een verdwijning van een willekeurig meisje, die een onschuldig regenachtig fietstochtje maakte. Die haar vriendje een verregende selfie stuurde om vervolgens voor altijd te zwijgen. De verdwijning kreeg een gezicht. Het gezicht van de verregende selfie van Anne Faber. Dezelfde onzinnige selfie, die we allemaal wel ‘ns maken. Tijdens het wachten in de file. Met een uitgestreken blik. In een pashok, met de lelijkste jurk van de winkel. En zoals Anne, op een regenachtige dag, terwijl je een fietstochtje maakt. Een onschuldig, lief maar laatste fietstochtje. Die gruwelijk herkenbare verregende selfie maakt dat we Anne niet alleen persoonlijk lijken te kennen. De met regen en later bloed bedrupte foto maakt dat we allemaal een beetje Anne zijn.

Een paar dagen later blijkt dat ene Michael P. verdacht wordt van het tafereeltje wat zich heeft afgespeeld. Michael P. zat in een inrichting in Den Dolder omdat hij al eerder wat handelingetjes had verricht wat het daglicht niet verdragen kon. In 2010 verkrachtte de hyperhork twee meisjes van 16 en 17 jaar op brute wijze. Zestien jaar kreeg ‘ie er voor. Mazzeltje door Justitie, die zijn straf meerder keren verlaagde. De meisjes hebben levenslang. De glibber had afgelopen 29 september verlof. Zijn moeder was jarig en in plaats van een Bossche Bol en kopje thee op de sofa bij moeders is de loenatik in de bosjes gaan liggen en heeft hij arme Anne van haar fiets gerukt. Nadat bekend werd dat hij de mogelijke dader was, vloog zijn foto het internet over. Eerst nog met een keurig zwart balkje voor zijn meedogenloze ogen, later zijn volledig ongecensureerde portret. Hij werd het nieuwe gezicht van de gruwelijke moord op Anne Faber. Aan meedogenloze Mike denk ik niet. Wel aan zijn moeder. Die zat met een taartje te wachten op haar zoon, de kinderverkachter. Ze heeft ongetwijfeld de laatste regenachtige selfie van Anne al eerder zien langskomen. Zou ze niet alleen de nattigheid van de selfie van Anne hebben gezien, maar het ook hebben gevoeld? Zou ze onrustig heen en weer hebben geschuifeld, wetende dat de kans aanwezig is dat haar zoon heeft toegeslagen?

Ik denk dat de moeder van Mike haar ogen sloot en vertrouwde op de woorden van van der Laan. Ze hoopt dat Mike die gehoord heeft. Of we weer wat liever voor elkaar worden. Michael P. had de woorden inderdaad gehoord. Maar voor Michael P. is lief zijn heel iets anders dan wat goeiige Eberhard bedoelde. Michael weet niet wat lief zijn inhoudt. Michael kent geen regenboogkleuren, die kent enkel zwart. Git- en gitzwart. Net zoals van der Laan niet weet wat kwaad inhoudt. Zo kreeg vorige week op vele manieren een gezicht. Van der Laan, gezicht van goedheid en Amsterdam, Anne Faber, gezicht van ons allemaal en Michael P., het gezicht van justitiële blunders en al wat het daglicht niet verdragen kan.

RK