Vorige week was het motto ‘Hand in hand’ niet echt de allerbeste slogan van de wereld voor een ieder uit deze streek.

Hand in Hand, Kameraden… Over de Adelaars ga ik helemaal niks zeggen. De vorige column heb ik er wat over gerept en de eerste de beste wedstrijd krijgen ze een nederlaag van 8-0 aan de kont in Rotterdam. Ik heb meteen de dag er na de roodgele vogels een persoonlijke brief gestuurd met mijn excuses over de column. Dat punniken en paardrijden had ik niet mogen verklappen. Maaskant vond het sportief dat ik mijn excuses maakte en de jongens waren ook niet boos. ‘Als je onze handbaltrainingen maar niet uitlekt’, appte Manu.

Dan was er het homostel uit Arnhem dat na een avondje stappen in elkaar gerost is door een groepje puistenkoppen. Het groepje bestond uit een Turk, een Nederlander en een Marokkaan. Toen ik het las dacht ik even dat ik het begin van een mop aan het lezen was.

De twee heren liepen hand in hand en werden volledig van de vloer geveegd. Vorige week stond de media bol met vragen. Wie de jongens waren, wie er van het knokkende kuddetje als eerste een tikkie had uitgedeeld, waar het precies was, welke merk trui de tweede slagman aan had… Vragen, zoveel vragen. Terwijl ik maar met één overpeinzing blijf zitten:

Hoe neemt de gemiddelde man een betonschaar mee? Wij vrouwen zitten al te prutsen met make-up en deodorant in een handtas, maar hoe gaat dat met zo’n betonschaar? Stop je dat in je fietstassen? In een tennisrackettas? Gewoon los in ’t handje? Dat je de deur uit loopt voor een avond stappen en denkt: pinpas – check, telefoon – check, betonschaar – check. Ik zie dat voor me. ‘Schat, ik ben even een betonschaar kopen, hoor!’ en dat het vrouwtje antwoordt: ‘Alweer?’

Ik heb al een ideetje in welke aandelen in ga investeren dit jaar. Heb een goed gevoel bij Gamma en Praxis.

Ik maak grappen over de situatie maar het is belachelijk dat dit gebeurt in Nederland. Nu is het een Arnhems stel wat belaagd wordt, maar dagelijks worden hordes groepen buitengesloten of gediscrimineerd. Om huidskleur, afkomst, geloof of… De liefde. Bewerkt worden met een betonschaar omdat je van iemand houdt. Ik kan me daar geen voorstelling bij maken, bij buitensluiting. Ik loop wel eens zonder make-up de deur uit wat menig hoofd laat draaien in Twello centrum, maar permanent op je hoede zijn? Bang zijn om elkaars hand vast te houden? Hoe voelt dat? Voelt dat als iedere dag met 8-0 verliezen tegen Feyenoord, zonder een bal aangeraakt te hebben? Iedere dag met argusogen aangekeken worden . Wat je ook doet, hoe je ook handelt of met wie je ook wandelt.

Iedereen ooit hand in hand. Dan is er niets meer… Aan de hand.
RK