Je kunt eerste worden in een wedstrijd ondanks dat je moet poepen. Dumoulin bewees het in de Giro d’Italia. Ik vind dat grandioze televisie. Met bijna drie minuten voorsprong moest de Maastrichtse wielerbelofte toe geven aan een drol die tegen z’n wielerbroekje aan drukte. Wat gaat er dan door je heen, vraag ik me af. Je frommelt je roze trui over je stuur, hurkt en laat het gaan. Waarschijnlijk niet alleen je hoognodige boodschap, maar ergens voorzichtig ook de gedachte aan een felbegeerde zege. Als hij de roze trui niet binnen sleepte, was levenslange obstipatie gegarandeerd. Niets was minder waar. Ondanks de grootste shit kun je nog als eerste eindigen, bewees Tom. Ik stel voor dat Page toiletpapier hun naam omdoopt in Tom’s Toiletpapier. En dat het papier dan roze is. Roze als de trui van de poepende Giro-winnaar. Dat je ondanks de grootste shit toch winnen kan gold niet alleen voor Dumoulin, maar zeker ook voor Manchester United. De keeper moest niet poepen maar het team uit de stad van Oasis had wel een shitweek achter de rug. Zij niet alleen.

Want ja… Manchester. Ik moet het noemen. Het liefst negeer ik die veelbesproken ellende zorgvuldig maar in een week waarin 48 uur volledig in het teken stond van zowel de Suicide Devil als de Red Devils, vraagt niet netjes, maar appelleert een beetje tekst. Vorige week maandagavond is er in Manchester een aanslag gepleegd tijdens een concert van Ariana Grande. Voor wie het tienerpopidool niet kent: dat is de Amerikaanse Sieneke. Maar dan bekender, beter, beroemder en nu ook vooral beruchter. Een aanslag tijdens een tienerconcert. Duizenden meisjes in roze naveltruitjes stormden in blinde paniek naar buiten. Ze scheten zeven kleuren. Misschien wel 20, het aantal etappes van de Giro. Paar dagen later was het concert van de Toppers in ons eigen Kikkerlandje. Thema Wild, Wild, West. Klappertjespistolen waren verboden. Rugzakjes kon de organisatie technisch gezien niet verbieden, want dan kon het gros van het publiek niet naar binnen. Sjoukje en Alie zonder rugtasje is als Joling zonder haarimplantaten, dat gaat niet. Waar moeten de Tenalady, papieren zakdoekjes en Nokiaatjes dan bivakkeren? Na het concert trof Joling een kogelgat aan in zijn bolide. Gelezen? Moet ik om grinniken. Of de Toppers bang waren voor een aanslag? Denk het niet. Zolang de gemiddelde terrorist een béétje muzieksmaak heeft en niet stokdoof is, loopt hij in een grote boog om de met cowboys gevulde Johan Cruijff ArenA heen. Twee dagen na de aanslag in Manchester mocht Ajax aantreden tegen de Rode Duivels. Voor de wedstrijd heeft Peter Bosz de spelers bij elkaar geroepen. Ik weet het zeker. In de voor Ajax Grande Finale gooide het concertje twee dagen ervoor van de gelijknamige popster roet in het eten. Ajax kòn deze wedstrijd niet lekker ballen en gaf het met 2-0 weg. De spelers vertrokken sip en zonder zege terug naar Mokum. Gelukkig traden daar een paar dagen later de Toppers op. Het kan altijd erger.

Het was me wel een weekje. Ik denk aan roze Tom, voor wie een toiletbezoek nooit meer hetzelfde zal zijn en aan de betrokkenen bij de aanslag. In Manchester werd een minuut stilte gehouden en ‘Don’t look back in anger’ van Oasis gezongen. Don’t look back in anger… Want daar ligt veelal shit.

RK