De vrouw klapt haar laptop dicht en neemt een slok van haar glutenvrije skinny frappuccino, bereid met sojamelk en toegevoegde tarweproteïne. Het gevoel van zelfverheerlijking overspoelt haar sneller dan de cafeïne in kan kicken en ze verkneukelt zich op haar bank. Twitter. Fantastische opfrisser voor een stinkend, rottend, naar aandacht smekend ego. Door middel van zorgvuldig gekozen ruftende letters een ander desastreuse digitale littekens bezorgen. Toetakelen met toetsenbord, veilig zonder kleerscheuren.

‘Prinses!’
‘Ik ook! We worden allemaal prinses!’
Op het plein gieren meisjes terwijl ze met het touwtje hun longen uit hun meisjeslijven springen.
‘En dan komt er een prins…’ hijgt het eerst meisje. Ze heeft helderblond haar en lichtblauwe ogen. ‘En die komt je dan kussen en dan leef je nog lang en gelukkig. Laten we prinses worden’
De meisjes gillen.
Het drietal bespreekt paleizen, lakeien en witte paarden. Elke avond patat met appelmoes en snoep ligt op roze glitterschalen. Ze hoeven nooit meer vroeg naar bed en hebben alle drie een kroon. Rennen door het paleis zo hard als je kan en de butler zal hen de hele dag voorzien van ranja. Hun pony’s mogen in de slaapkamer wonen en overal zijn puppy’s. Pluizige toiletpapier puppy’s met zachte vachtjes en lieve oogjes. Ouders zijn verboden en stoepkrijten mag op de muren. Hoop doet leven.

Van achter het raam bekijkt een jong tienermeisje aandachtig het schouwspel op het plein. Ze kent de pre-prinsesjes niet, de springtouwmeisjes zitten op een andere school.
Het meisje raakt met haar vinger het raam aan. Haar goudblonde haar valt over haar schouders. Ze moet eigenlijk studeren maar kan haar lieve hoofd er niet toe zetten. In plaats daarvan aanschouwt ze de drie meisjes die springen of hun levens er van af hangen en dromen alsof het nooit anders worden zal.
Het raam-meisje denkt aan vroeger. Toen zij nog touwtje sprong. Ze sprong haar longen uit haar meisjeslijf en gilde met haar zusjes. Ze droomde over wat ze later worden wilde. Kinderkapper. Of stukadoor. Iets met haar handen want dat vindt het meisje leuk. Haar oog valt op een hanger met haar zwarte jurk en okergele jas. Dat droeg ze gisteren. De jas komt van Zara. Daar is ze nog nooit geweest.

Terwijl de drie vriendinnen en het meisje dromen, tikt de treurige Twitteraar haar ego bij elkaar. Ten koste van één meisje wiens lot al is bepaald. Die muren nooit zal stuken en haren niet zal kappen. Het meisje wat voor volk en vaderland straks één van de allerzwaarste taken die een mens dragen kan goedschiks of kwaadschiks zal moeten vervullen, het meisje dat achterlijke spellen moet meespelen op fucking Koningsdag en moet zwaaien naar bejaarden en kleuters, volwassenen en kinderen. Juist dát meisje kiest de dame als doelwit van het eigen onzekere ego. Een meisje in een kooitje. Daarbij is kleiduiven schieten topsport.
‘Maar laten we even reëel zijn dames, Amalia is toch ook veel te dik? Kan er echt geen diëtiste vanaf van onze belastingcenten?’
Uit haar koningsblauwe kinderogen vloeien dikke, vette tranen. Als ze haar ogen sluit ziet het meisje kappersscharen en speciekuipen. Hoop doet leven. Heel, heel even.
RK