Niemand weet hoe laat het is – Youp van ’t Hek. Het allermooiste Nederlandstalige lied ooit geschreven. Nog nooit heeft een lied het leven zo kort en krachtig samengevat als dat schitterende lied van de man die ik als cabaretier en columnist aanbid.

Niemand weet hoe laat het is. Dat wist de kinderleidster in Oss niet, toen ze in de vroege ochtend vlug haar tanden poetste. Met haar mouw veegde ze de vijf spetters tandpasta van de spiegel, om vervolgens snel de dag te beginnen. Het zou een schitterende dag moeten worden.

Niemand weet hoe laat het is. Dat wisten de ouders van de kinderen in Oss niet, toen ze streng maar zacht de kinderen maanden hun veters te strikken en hun boterhamzakjes in hun rugtasjes stopten. Vijf voor acht, een mooie tijd. Het zou een schitterende dag moeten worden.

Niemand weet hoe laat het is. We vliegen door het leven. Haasten. Klokken. Iedereen draagt een horloge maar niemand weet hoe laat het echt is. Of er nog tijd is. Tijd voor je naasten, tijd met elkaar. Het lot trekt zich niets aan van tikkende klokken of naderende deadlines. Er bestaat voor ons mensen enkel verzonnen tijd, de echte tijd die verstrijkt is veel te groots. Juist met tijd, welke we nooit meer terug krijgen en waarvan we nooit weten hoeveel we er nog van hebben, gaan we roekeloos om. Het is het mooiste geschenk wat een mens krijgen kan, maar we verkwisten en verspillen het.

Niemand weet hoe laat het is. Het is angstig om je te beseffen dat er iets groters is dan wij en dat dat genadeloos, ieder moment, kan toeslaan. Net als het noodlot in Oss. Het gaat om micro seconden opeengestapelde toevalligheden die wij als mens niet kunnen bevatten. We kunnen niet bevatten wat een angst de leidster moet hebben doorstaan en hoe de ouders van de kinderen zich nu voelen. Vaak opper ik dat angst goed is. Het brengt ons naar hogere doelen. Of het beklemt, maar vaak werkt angst juist goed omdat het je doet beseffen dat iets er toe doet. Iedere dag sta ik op met de angst de liefste mensen om mij heen te verliezen. Ik adem de angst in en geniet van het gevoel, kennelijk is er een groter goed wat ik dusdanig eng vindt dat het me doet beseffen hoeveel ik van het leven houd. Maar ook kleinere angsten zijn goed. De angst om een onbekende weg in te slaan. De angst om te falen. Om er niet toe te doen. Om alles te verliezen. Angst heeft een functie en het is prachtig om het te gebruiken. Het maakt dat we waakzaam zijn, iets willen beschermen, iets lief hebben. En dat allerlaatste, daar draait het om: het liefhebben.

Niemand weet hoe laat het is. We maken ons druk om carrière maken, uitstapjes organiseren, nieuwste Netflix series. Ik maak me druk of ik wel grappig en slank genoeg ben. Maar dat oude, stomme lied van Youp van ’t Hek speelt altijd zachtjes op de achtergrond. Het kan zo voorbij zijn. Neem een elektrische bakfiets, een lieve juf, vijf kleine kinderen en een trein op een ongelukkig tijdstip. Niemand, van alle betrokkenen, kon die ochtend ook maar vermoeden wat er gebeuren zou. Hoe laat het was. Leef dus niet in angst, maar leef bewust. Heb lief.

Niemand weet hoe laat het is. Voor mij is het tijd om te vertrekken. Vanaf volgende week is mijn column niet meer in deze krant te vinden. Ik wil u bedanken voor het lezen, voor het lachen en voor de reacties. Mijn tijd hier zit er op. Tot snel!