‘Dit zie ik nog zelden, dat zo’n oude fiets nog wordt opgelapt. Dat is erg bijzonder.’
‘O ja?’
‘Ja. Vaak nemen mensen een nieuwe. Zo’n hippe. Met een dikke stang en een soort vork aan de voorkant. Maar dit, dit is gewoon een ouderwetse omafiets. Mooi.’

Ik heb weer eens bedacht dat het he-le-maal anders moet. Ik ren naar de sportschool heen en terug en ik had bedacht dat het goed was om te gaan fietsen. Ik had op een heuse calorie-app gezien dat dat echt goed is voor het verbranden van het aangegeten en –gedronken vet, dus ik ging fietsen naar de afspraken. Mensen vielen van verbazing van hun eigen fiets en flikkerden spontaan van hun bureaustoel als ze me aan zagen komen. Kruitbosch op de fiets. Die heeft de auto stuk. Of de goedwies kapot. Al zwetend en zwoegend betrad ik vorige week de Voorster wegen. Zweten moest ik, er zat namelijk een slinger in mijn achterwiel waardoor ik zo’n beetje diagonaal op de fiets aan het trappen was, er zat een touw tussen mijn spaken en ik reed op de binnenbanden. Ik had het moeilijk, maar volgens mij had de fiets het nog veel moeilijker. Ik met Gazelle naar de fietsenmaker.

Ondertussen ontstond er op het internet een hele hetze rondom Jos Brech, de vermoedelijke dader van de moord op Nikky Verstappen. De man werd met bakkes en al op het internet geflikkerd zodat we hem allemaal gezamenlijk in de bossen moesten gaan zoeken. Brech is namelijk een bushcrafter en als bushcrafter overleef je graag in bossen. Ik op de fiets naar het Brugge Bos. Daar vier man naar de grond gehoekt en naar hun koppie gekeken, maar geen Brech. Had ik toch mijn burgerplichtje weer vervuld, laten we maar zeggen. Tijdje terug murmelen we allemaal wat over privacy en die ongein, maar de DNA match in zaak Nikky Verstappen mag met naam en toenaam en dikke foto’s het internet over vliegen. Ik vind dat ergens gek. Dat is een beetje met twee maten meten. Voordat iedereen weer op zijn achterste poten, of fietswielen, staat: het moge duidelijk zijn dat als deze bos-bink wat met de hele zaak Nikky Verstappen te maken heeft, dat ik hoop dat hij keihard wordt gestraft. Kijken hoe deze bushcrafter straks celcrafter wordt. Maar ik vind dat zo wonderlijk dat, zonder dat we echt helemaal op de hoogte zijn met zijn allen, er een heksenjacht wordt geopend op deze meneer. Wat als deze meneer door een verkeerde Brech-hunter wordt gevonden? Dat diegene zelf dat varkentje wel even wast? Ik vind dat gek. De ouders van Nikky zijn wel dolgelukkig met de vangst van Jossie. Ik noem hem inmiddels Jossie want doordat ‘ie zo gruwelijk vaak over m’n tijdlijn is gevlogen lijkt het net een vriend. Jossie is gevonden en de ouders van Verstappen zijn opgelucht en blij. Na twintig jaar vasthouden, geloven en volhouden zijn zij een glimp verwijderd van gerechtigheid. Zij hebben het nooit opgegeven.

De ogen van de fietsenmaker glinsteren. Hij had in tijden niet zo’n oud pareltje gezien. Hij ging hem zelf doen, dit werd het projectje van het jaar. We wandelen langs belletjes en snelbindertjes, langs spatlapjes en fietslampjes. Bij elke unit vraagt ‘ie wat ik mooi vind en glundert als ik zeg dat ik de ouderwetse spulletjes het mooist vind. Dat vindt hij ook.

De laatste tijd zit ik wat vaker op LinkedIn en het valt me op dat mensen zo gek lullen op dat platform. Dat mensen #blessed zijn dat ze een #superproject mogen doen. Dat ze #allesvoordeklant doen en #trotszijnopheteindresultaat. Dat ze  eager zijn om te learnen en graag willen committen en connecten. Het lijkt me onbedaarlijk grappig als de fietsenmaker hetzelfde zou doen na het projectje Gazelle. Dat hij op LinkedIn en Facebook plaatst dat hij #gaafgazelleproject en #dedicationtobikes zou plaatsen. Zou ik fantastisch vinden. In plaats daarvan pakt hij een oud kladpapiertje wat vroeger een envelop is geweest en schrijft met potlood wat er aan het framepie gedaan moet worden. Ik mag hem volgende week ophalen, dit beestje heeft tijd en liefde nodig.

‘Hoe oud is ‘ie eigenlijk?’ vraagt het makertje. ‘Jaar of vijftien, twintig,’ gok ik. ‘En je hebt hem nooit opgegeven?’
Ik heb hem nooit opgegeven.