Crisis ontmaskert. In tijden van nood leer je mensen kennen. De egoïsten, de onwetenden, de angstigen en de helden. Corona rukt sociaal-wenselijke maskers van de zelfzuchtigen en drukt juist heldenmaskers op hen die wat doen. Corona is een slimme jongen. Het laat het mooiste en het slechtste van de mens zien.

De superhelden in de zorg staan in de spotlights. Terecht. De stille, hardwerkende bevolkingsgroep krijgt onvoldoende credits voor wat ze dag in, dag uit voor zwakkeren en zieken betekenen. De vraag is of ze persé een podium willen, maar krijgen hem nu ongevraagd. Waarbij bij de beroepsgroep het grijze, anonieme masker af gaat, gaat hij bij de zorgmedewerkers voor.

Ik geloof in het goede van de mens, maar zie veel egoïsme om me heen. De sociaal wenselijke maskers gaan af. Ik zag zondag het ongelooflijk horkerige rotverhaal van RUMAG. Zondag met Lubach liet zien hoe RUMAG geld verdient aan het Coronavirus. Er zijn meer bedrijven die nu lekker Corona-cashen, maar ervoor pleiten een nobele dienst te doen en uiteindelijk zelf met een halve ton winst wegwandelen? Coronaklootzak, zet dat maar op een t-shirt.

Begrijp me niet verkeerd, er gebeuren goede initiatieven. Maar tussen het optimistische en verstandige door zijn er drommen eikels die zich van niets of niemand wat aantrekken. Massaal klappen voor de zorg en een half uur later met vrienden naar de bouwmarkt. Lieve spreuken delen op Facebook maar in groepjes sporten. Kennelijk overheerst het gevoel onsterfelijk te zijn of de arrogantie het beter te weten en boven de wetten der regering èn natuur te staan. Achteloos.

Dat, terwijl er naast Coronapatiënten, duizenden andere patiënten lijden. Kankerpatiënten waarvan de chemotherapie naar achteren wordt geschoven. Mensen die wachten op een operatie of een stoma. Corona krijgt voorrang, maar wat gebeurt er met de stille, vergeten groep patiënten? Categorie ‘overig’. Daar wil niemand bij horen.

Mensen vragen aan mij hoe het gaat. Of ik het nog een beetje red? Heb ik al stress? Waarom doe ik zoveel voor anderen? Ik heb geen stress. Ik ben kalmer dan ooit. Ik gedraag me niet anders dan anders, hoewel ik binnen zit en op 1,5 meter afstand blijf. De knuffelende Rens is even niet – maar de actie-voor-een-ander-Rens is er nog wel steeds. Niet anders dan andere tijden. Elkaar goed helpen. Een beetje je best doen.

De maskers gaan af. We zien de ware aarden. De vraag is wie de cape om knoopt.