Een tijdje terug zat ik met een zakelijke kennis een kop koffie te drinken. De zakelijke kennis geeft trainingen in online branding and social. Op zich al een giller om mij aan tafel te zetten met een Engelse termen-smijter. Ik heb een gezonde afkeer voor dat soort onnodige kreten dus dit gesprek ging op voorhand al een pareltje worden. Vooraf spreek ik met mezelf af om alles bewust in oudhollands uit te spreken. Vind ik mieters.

Volgens de trainer moet ik meer liken op social om meer followers en commitment en exposure te creëren. Ik moet liken om geliket te worden. Je moet likken om gelikt te worden. Ik moet lukraak op LinkedIn en Facebook berichten gaan omhoog-duimen zodat mensen mij een aardig Rensemensje vinden en mij terug gaan liken. Gedachteloos internet-complimenten uitdelen. Ik moet meer op LinkedIn om mijn social network te upscalen en ik moet mensen die ik niet ken maar belangrijke functies hebben bij bedrijven toevoegen als connectie. Dat is goed voor mijn image. Als ondernemer is dat namelijk rete-belangrijk, om te denken aan je image. En je aantal online connections zeggen iets over je image. Over wie je bent. Net als het aantal lege duimpjes. Die zeggen ook iets over of je er toe doet. Moet ik om grinniken.

Twee weken terug stond ik aan de benzinepomp waar een alleraardigst meisje achter de kassa stond. Typje Milkyway uit het Celebrations-doosje. Geen Dove, al helemaal niet die met caramel, zo aantrekkelijk was ze niet, maar ook zeker geen achterblijvertje als een Bounty. Het meisje was de puur-met-praliné-vulling-Merci uit het Merci-doosje. Zeker geen Melk-hazelnootstukjes die als eerste uit de doos gegrist wordt, maar ook absoluut geen Puur-met-marsepein die steevast als laatst gekozen wordt of mee de prullenbak in gaat. Een doorsnee, lieflijk meisje. Ze had leuk haar. Beetje wild, in een clipje. Ik gaf haar een complimentje. Ze wist niet waar ze het zoeken moest. Als ze een Milkyway was zou ze terug in haar Celebrationbox springen. Ze loopt rood aan en stamelt iets wat op ‘dankjewel’ moet lijken. Om het nog een stapje erger te maken ga ik uitleggen waarom ik haar een complimentje geef. ‘Het zit zo lekker wild! Leuk, hoor. Echt, leuk!’ Ik hoor het mezelf zeggen om de ongemakkelijkheid eraf te halen maar bereik het tegendeel. Even voel ik me een heel leeg duimpje.
Inmiddels is Milkyway gesmolten van verlegenheid en word ik vanavond tijdens het avondeten bestempeld als ‘een gek blond vrouwtje wat me volgens mij aan het versieren was!’

Ik vind dat zo bijzonder. Op het internet liken, taggen en vólgen we notabene onbekenden. Achteloos. We volgen gasten die we tof vinden. Dove-Caramelletjes op wie we allemaal een beetje willen lijken. Op internet zeiken we schaamteloos anderen af en verafgoden we hen die we fantastisch vinden. Maar bij de benzinepomp moeten we stilletjes schuifelen en vooral niet te veel kletsen. Op Insta rammelen de hartjes om je oren en op Facebook vindt iedereen je nieuwe profielfoto geweldig. Maar in het echte leven stamelen we maar wat naar elkaar. Geen inhoudloze kliks. Een echte, real life klik.

Tijdens het kopje koffie met de trainer dwalen mijn gedachten af naar gesprekken die ik met mensen heb gevoerd. Mensen die lachen of soms een beetje huilen bij het lezen van mijn columns. Ik sprak laatst een ex-kanker patiënt die iedere week tijdens haar periode van ziekte, zat te wachten op de column. Dan kon ze nog even lekker lachen, tussen alle ellende door. Ik heb me nog nooit zo vereerd gevoeld. Ook sprak ik iemand met dyslexie, die alleen mijn column wekelijks las als oefen-tekst. Omdat ‘ie daar zo om moet lachen. Ik vind dat mooi. Dat zijn mijn Dove Caramelletjes uit het Celebrationdoosje. Geen inhoudloze likes. Een echte, welgemeende duim omhoog. Een echte, real life klik. Daar k(l)ikker ik van op.