Net op het moment dat ik dacht een grappig boekje uit te brengen lees ik een stuitend bericht op NOS.nl. 40% van de jongeren leest tegenwoordig nog een boek, waar in 2006 nog 65% een papieren pil er bij pakte. Men vindt dat zorgwekkend want mensen die kortere stukken lezen, zouden dommer zijn dan mensen die eens in de zoveel tijd boekenkasten vol letters tot zich nemen. Als columnist kan ik niets anders dan die onderzoekers voor krankjorem verklaren want als betekent dat lezers van korte teksten domme oelewappers zijn, bent u een onintelligente oenemeloen. En zo laat ik mijn lezers niet noemen. Ook niet door ome NOS. Wel besef ik me dat ik grandioos te laat ben met het uitbrengen van een boekje. Nu ben ik vaak te laat, maar deze voelt als een bittere pil.

Wie ook te laat waren, waren de pakketbezorgers. Ome NOS vertelde me ook dat er zo’n 447.000 pakketjes te laat zijn bezorgd afgelopen december. Vier-honderd-zeven-en-veertig-DUIZEND pakketjes. Sint had ‘m kennelijk aardig uit de broek laten hangen. Ik vind het lastig te intepreteren wat ‘te laat geleverd’ exact inhoudt. Wat als die lui die die pakketten aan hadden moeten pakken, drie keer niet thuis waren? Te druk met kappers afspraken, wenkbrauwensalons bezoeken en onbedaarlijk veel voer inslaan voor die twee kerstdagen? Wat moest die bezorger dan? De nieuwe flatscreen door de brievenbus douwen? Het pakket zo lang in de kliko mieteren? Door het wc-raam naar binnen hannesen om de nieuwe laptop van Geertje op de plee te leggen?

Wie krijgen daarvan de schuld? De pakketbezorgers! Maar die gasten kunnen er niets aan doen dat men te druk is met teveel. Net als de vrachtwagenchauffeurs, die vorige week met code rood tóch de weg op zijn gekacheld. Is iedereen boos over. Ja, na het zien van Domino-donderdag op de snelwegen met omgekiepte vrachtwagens is Holland, en in de letterlijke vorm de Hollandse snelwegen, in last. Maar wie heeft die gasten de weg op gestuurd? Juist! De directeuren. Daar kunnen die chauffies niets aan doen. Er moet geleverd worden! Met man en macht, gevracht en gebracht… Om spullen, nog meer spullen op plekken te krijgen. Maar de stuurmannen hadden de weg niet op moeten gaan. Die stoute, schlemielige en schobbejakken van stuurmannen. Ondertussen bestelt de baas van de chauffeur nog een nieuwe bank op Bol en belegt nog een paar eurootjes. Geld moet rollen, net als de wielen van de wagens.

Nu is er discussie of er te laat code rood is afgegeven. Te laat?! Ik reageer al niet eens meer op codes! Code oranje? Tante Kruitbosch kachelt gerust de weg op, hoor. Er wordt te vaak met codes gesmeten waardoor de échte waarschuwingen niet meer serieus genomen worden. Ik moest vorige week woensdag zelfs een beetje lachen toen ik hoorde dat code rood was voorspeld voor de volgende dag. Ik heb vlug mijn testament nog een beetje bijgeschaafd en voor de zekerheid mijn donorcodicil weer voorin de portomonnee gedaan, want volgens het journaal zou de wereld vergaan. Ik nam het niet meer serieus. Ik lachte er om. Maar nu lees en schrijf ik ook veel korte teksten, dus wellicht heeft het met IQ te maken. De storm was krachtiger dan ons lief was. Ik, en met mij vele anderen, reageerde veel te laat.

We zijn lam van waarschuwingen, berichten en codes. We zijn te druk met te snel leven, pakketten bestellen, drie keer niet in ontvangst nemen en retourneren. Codes negeren. We leven met zijn allen sneller, rapper, vlotter. We gaan te snel. We zoeven van afspraak naar doorklik, van Facebook naar mail… We kunnen ons eigen tempo en onze eigen klok onmogelijk bijbenen. Mijn idee? Meer korte teksten. Minder druk. Codes wanneer het er echt toe doet. Pak tijd om te winkelen in plaats van te klikken. Het is nog niet te laat.

RK