Vorige week donderdag liet ik me vertellen dat het Nationale Complimentendag was. Ik wist niet dat het nodig was om daar een speciale dag van te maken. Ik ben de lulligste niet dus ik heb de hele dag complimenten en positieve kreten van me af gescandeerd. Ik ben over het algemeen al een vrij blije pretletter maar vorige week donderdag was ik een kakelende complimentjes-maniak. Ik was een mix van een kirrende Linda de Mol en hysterische Emiel Ratelband.  

Misschien was het ter compensatie van de dag er voor. Toen maakte ik me wild woest om hele Oostvaardersplassen-gate. Ik ga mijn toen vers geplaatste column niet lafjes herhalen, maar wat was ik ziedend over het feit dat het groot vee daar stond te vernikkelen en Staatsbosbeheer op haar beurt zat te vernikselen. Het voelde alsof m’n huis in brand stond en de brandweer stond te dimdammen welke slang ze zouden aankoppelen en of ze plat of bruis water wilden spuiten. Of dat ze de hele bende maar lieten affikken want brand was natuurlijk ook gewoon natuur. Dat gevoel. Hoepel op, man. Bijvoeren die dieren bij de plassen en die dropneuzen die dit leed veroorzaakt hebben even een lesje biologie en aardrijkskunde geven, ze vriendelijk bedanken voor hun inzet en ze met een ferme trap onder hun Staatsbosbeheer-bips de club uitmieteren. Bos bloemen in de tengeltjes drukken en tabee. Wel met een mooi kaartje eraan. ‘Bedankt voor je leuke, spontane ideeën!’ Het bleef tenslotte complimentjes-festijn. Dooie dieren-kadavers of niet.

De dooi zette ook in wat het weer betreft. Ik vind het dolkomisch wat er gebeurt na een aantal dagen flinke vorst. Bij het zien van het eerste sprankje zon is het alsof alle mensen uit hun gaten en holen komen en al dartelend zich richting de terrassen begeven. Ik zelf was zondag borrelen in Amersfoort en tot mijn schrik zaten wat vrienden en ik ook genoeglijk met de winterjas tot de strot dichtgeknoopt buiten te ‘genieten’ van een Bokbiertje. Prachtig. Het was verdomme 7 graden maar óf er buiten gezeten ging worden! Schitterend. Alles is relatief. Ondertussen dacht ik aan de vastgevroren kadavers op de Oostvaardersplassen. Ik wilde zondag ook demonstreren maar ik had inmiddels gehoord dat er al andere mensen met een hart èn verstand naar de hekken waren gekomen om de dieren hooi te voeren. Ik kon mezelf dus met een gerust hart in het waterige zonnetje volgooien met gerstenat. Toen één van de vrienden het in zijn harses haalde om van zich af te oreren ‘Dat de winter ook wel hèèèèl lang duurde dit jaar en dat hij ook zòòòò toe was aan de zomer en dit toch pùùùùùr genieten was,’ heb ik hem een licht opvoedkundig tikje om zijn oren gegeven. Enthousiasme is leuk, maar dat doe je maar op Nationale Complimentendag. We moeten vooral normaal doen met zijn allen en de natuur zijn gang laten gaan.

Maandag is de Nationale Eet-geen-vlees-week begonnen. Mooi idee, nadat we vorige week nog een aantal dieren kapot hebben laten vriezen in de Flevopolder. Complimentendag wordt compensatieweek. Om wat bewuster met vlees en dieren om te gaan. Ik vind het idee zo prachtig. Laten we dan over een aantal weken ons met zijn achten op het toilet opsluiten voor 24 uur. Dan weten we even wat de gemiddelde hamburger mee maakt, alvorens ‘ie op je bordje terechtkomt.

Kennelijk hebben we houvast nodig. Houvast om een beetje normaal te doen met zijn allen. Kennelijk hebben we een Complimentendag nodig om eens wat aardigs tegen elkaar te zeggen. Kennelijk hebben we bevroren Konikspaarden nodig om te zien wat van achterlijks we van onze natuur maken. Zo te zien hebben we geen-vlees-dagen nodig om ons te doen beseffen dat dat leverworstje of slavinkje een levend wezen met hart en gevoel is geweest. Dat kunnen veel mensen niet zeggen. Ik zal het wel niet snappen. Maar dat is helemaal oké! Want ik ben helemaal oké! Althans, volgens een kreet op Complimentendag.

RK