De Luizenmoeder. Ik kan onmogelijk mijn column deze week beginnen zonder hier iets over te roepen. Dat laatste wordt nogal een dingetje want ik heb dus nog geen minuut van de hele ‘Hallo Allemaal’-gate gezien. Geen seconde. Terwijl iedereen al lurkend aan zijn cappuccino bij de koffieautomaten over Juf Ank staat te schaterlachen, ben ik die gek die het nog niet gezien heeft. Lord of the Rings? Hetzelfde. Harry Potter? Idem. Prison Break? Hiero! Ik lig soms niet onder een steen, ik bén soms de freakin’ steen.

De Luizenmoeder. Iedereen heeft het erover. Iedereen kijkt het. Iedereen herkent het en ik heb nog geen luttele seconde gekeken. Ik lees veel columns en ik kon nog geen Parool of Volkskrant open slaan vorige week of het ging er over. Nederland is in de ban van juf Ank. De reden schijnt herkenbaarheid te zijn. Eindelijk een programma wat eens weergeeft hoe het écht gaat, hoor ik mensen en voornamelijk uitgeputte moeders opgelucht verzuchten. Herkenbaarheid scoort. En dat niet alleen. Zo appte een vriendin me ‘even geen tijd te hebben om te bellen, want ze ging de Luizenmoeder kijken, anders kon ze de volgende dag niet meepraten.’ Ook zoiets schitterends menselijks. Iets doen of kijken omdat een ander het doet en je er anders niet over mee kunt praten. Ik vind ons mensen zo’n wonderlijk ras.

Ondertussen zit René van der Gijp op RLT4 met blonde vrouwenpruik tijdens praatprogramma Voetbal International. Hij wil een geintje uithalen naar aanleiding van een journalist die van geslacht veranderde. Van der Gijp heette deze uitzending van VI dus gekscherend Renate van der Gijp tot grote hilariteit van het gros van de kijkers en de tafelheren zelf. Twitter ontplofte. Negatieve reacties. Lof. En alles wat daar tussenin zat. Johan Derksen stond faliekant achter zijn blond bepruikte collega en RTL ging in gesprek met de kwajongen. Uiteindelijk deelde RTL alleen een tikkie op de naar bier en sigaarrook ruikende vingers van de voetbalmannen uit, want ze lieten alle filmpjes op het internet staan. De kijker moest zelf maar kiezen wat ‘ie er van vond en of ‘ie het wilde zien.

En ergens zit RTL er niet zo heel ver naast. Censuur op humor is zó verrekte lastig. Ik vraag me af wie er keihard hebben gegierd van het lachen om deze pruiken-parade en wie het als een belachelijke belediging ziet. Heeft dat ook niet met herkenbaarheid te maken? Is de fan van Renate van de Gijp persé homofoob? Denk het niet. Denk alleen dat deze meneer of mevrouw de (al dan niet grove en overschrijdende) humor herkent. Van zichzelf of van in de voetbalkantine bij SV Bal-op-het-dak 14. Ze herkennen het van hun tikkie Tokkie oom, die na een Grolschje of acht ook schuine en ietwat naar racisme ruikende grapjes begint te krakelen. Die mensen vinden het grappig. Omdat ze het herkennen. Degene die juist pro-transgenders is en zich bewust is van het feit dat dit kan kwetsen, is anti. Mensen met een andere visie. Met andere humor. Het is eigenlijk heel simpel.

Ik weet dat u nu zit te wachten op mijn oordeel over de hele hetze rondom Gijp en de Luizenmoeder. Maar ik weet het niet zo goed. Ergens vind ik bij Gijp het ‘Schoenmaker, blijf bij je leest’-principe nu wel van toepassing. Ik snap de meerwaarde van de blonde pruiken-grap niet zo, geloof ik. Gijp is zo ook wel hilarisch. Ik weet het dus niet zo goed. Ik snap de meerwaarde niet zo. Ik herken me niet in dat soort humor. En de Luizenmoeder? Misschien ga ik het kijken. En tot die tijd? Ontwijk ik de koffieautomaat en blijf ik een Luizenloeder.

RK