Ik was een beetje verliefd op elf vrouwen afgelopen zaterdag. Waar ik was? Stadion de Vijverberg in Doetinchem. Onze Oranje Leeuwinnen naar de overwinning juichen. Gaat die verrekte column nu wéér over voetbal? Ja. Niet alleen omdat het op dit moment een beetje een bezigheidje van me is, ook puur om SIRE een hak te zetten. Die olijke campagne gezien? Ze vragen aan de opvoeder of ze hun jongen wel genoeg jongen laten zijn. Onderzoek heeft aangetoond dat jongens minder presteren als ze teveel aan de ketting gehouden worden. Jongens moeten meer ravotten volgens SIRE. Word ik wat baldadig van. In mijn geval: voetbaldadig.

 

Begint me ineens een belletje te rinkelen waarom onze jongens van het Nederlands Elftal zo tenenkrommend belabberd ballen. De Oranje Leeuwinnen, die vorig jaar nog trainden bij een club verscholen achter de hoogst reikende prikkelheg op het vierde veld, zijn nu de nieuwe Nederlandse heldinnen. Valt het kwartje? De Nederlands elftal-jongens hebben te weinig geravot! Meteen Dickie Advocaat gebeld. Of ‘ie de SIRE campagne wel had gezien. Dat had ‘ie. Sneijder moet nu per dag op zijn blote kaboutervoetjes verplicht een uur over grind rennen en Robben moet drie kwartier in de regen aan het klimrek hangen. Wie weet wordt het dan nog wat.

 

Ik zat in dat stadion, dus. Na een week waarin genderneutraliteit hoog in het vaandel staat was ik in de war. Ik was naar fanatiek loerende leeuwinnen aan het kijken en vroeg me af wat ik moest roepen. Zag vorige week bij RTL Late Night namelijk dat ze in Amsterdam genderneutraal gaan aanspreken en ook in treinen wordt in het vervolg geen ‘Dames en heren’ gebruikt maar ‘reizigers’. Ik vraag me af hoe dat straks met sollicitatiebrieven gaat. ‘Hallo allemaal!’ of ‘Geachte mensen!’. Ingewikkelde materie. Enfin, ik wilde steeds: ‘Hup jongens!’ roepen maar vond dat na nationale gender-week niet echt gepast.

 

‘Zet hem op, meiden!’ was het in deze ommekeer van gender-benaderen ook niet. ‘Go girls!’ fout, ‘Gaan met die banaan!’ vond ik ook wat tricky in een tijd waarin mannen-bananen zorgvuldig worden afgestoten en flamoesjes worden bijgestuct. Tegen des dat ik had bedacht dat ik het beste ‘Hup, allemaal!’ kon roepen hadden de machtige Leeuwinnen de Abba-meiden al met 2 – 0 in Zweedse mootjes gehakt. Kreeg ineens zin om een Ikeakast in elkaar te flansen. De Hollandse meiden die jarenlang buitenspel hadden gestaan ten opzichte van mannen in de voetballerij, speelden het meest pure spel wat een mens zien kan en hadden een afgeladen volle Vijverberg achter zich staan. Na jaren gerechtigheid. Erkenning.

 

Het is 2077 als ik met een glas dikke advocaat in mijn gerimpelde hand door mijn fotoalbum blader. Het kleinkind zal met de allergrootste verbazing vragen of het echt waar is dat we verschil maakten tussen mannen- en vrouwenvoetbal. Of er écht discussie was of we niet gewoon alle mensen in zijn algemeenheid moeten aanspreken in plaats van op hun sekse. Ik zal alles beschamend beamen.

‘En wat deed jij toen, oma?’

‘Oma schreef grapjes op papier.’

‘En toen werd je als baldadig gezien als je het niet eens was met… SIRE? Heette het SIRE? Van wie jongens meer moesten buitenspelen?’

Ik zal knikken.

‘In die tijd was je dan best baldadig,’ oppert het kind nogmaals, terwijl het zijn lolly van het vloerkleed raapt.

‘Voetbaldadig,’ mijmer ik, terwijl ik naar de EK kampioensfoto van het Leeuwinnenelftal van 2017 kijk.

RK