Ik ben onderweg naar Groningen. Wat ik er ga doen? Patat brengen. Is er dan een aardbeving geweest bij de plaatselijke snackbar? Nee, ik ga rebellerende bejaarden voeren.

Schit-te-rend. Nu is er in een bejaardenflatje een contract afgesloten met een kut cateraar die nog geen ei kan bakken. Vinden de bejaardjes niet leuk en bovendien niet lekker. De oudjes laten eten invliegen van hun oude, favoriete cateraar en halen het als echte drugsdealers van de parkeerplaats. De directie is woedend en dreigt met 500 euro boete voor elke dag van een ander walletje eten. De 94, ik herhaal: vier-en-negen-tig jarige commissie voorzitter Abel sloft elke avond rond de klok van zes als heuse drugsdealer naar de parkeerplaats om daar stiekem zijn avondprakkie te scoren. Tegen des dat ‘ie weer boven is, is het alweer tijd voor ontbijt. Ik vind dat zielig.

Als ik aankom op de parkeerplaats staan Abel, Greet en Hendrik me al op te wachten. “Heb je het spul?”, vraagt de met zonnebril gecamoufleerde Hendrik. Ik knik en prop de zakken frituur in hun meegebrachte rollators.

De oudjes knikken samenzwerend en schuifelen terug naar hun kamertjes. Fuck de cateraar. Morgen staat als protest een foto van Pechtold in de krant. In zijn hand een zak friet. VRIJHEID VAN VRETERIJ! Ik voel een campagne…
RK