Ze schiet met haar grijsgroene fietstassen vlak voor mijn Twingootje langs. Ik ben op weg naar de supermarkt als een vrouw van een jaar of 70 besluit met een enorme zwaai van de stoep de weg op te suizen. Wanneer ik uitwijk en in mijn achteruitkijkspiegel naar haar kijk, lijkt het haar niets te doen. Ze trekt haar lichtgrijze lange jas recht onder haar kont en wiebelt heen en weer. Tenalady recht. Onbekommerd fietst de vrouw links naast het witte stippellijntje van het fietspad. Ze is 20 kilo te zwaar.

Wanneer ik de parkeerplaats van de supermarkt opdraai moet ik remmen voor een vrouw in en veel te grote lease-auto. Dat vindt de vrouw kennelijk zelf ook. Ze zit met zweetdruppels op haar voorhoofd achter het stuur te schreeuwen naar haar dashboard. Mijn ogen vangen haar lippen die dingen als ‘Godverdomme tyfusbak’ of iets in die strekking verkondigen. De vrouw is niet onverzorgd. Haar bruine haar is opgestoken en haar wimpers verraden een laagje mascara. Haar nagels gelakt. Na een zestal keer steken lukt het de leaselady niet om de auto in te parkeren en haar hoofd neemt de kleur van haar nagels aan. Ze roept nog iets als ‘Hoerending!’ en scheurt vervolgens weg. Waarom ze geen ander vrij plaatsje zonder buurauto’s uitzoekt weet ik niet. Bij het wegscheuren kijkt ze me verwilderd aan. Ik steek m’n Twingo in het lease-plaatsje. Haar pronte kontje steekt uitdagend naar achteren. De lieve slettebak.

Twee beeldschone meisjes bij de informatiebalie praten over Tinder. Hoe profielfoto’s zo om de tuin kunnen leiden. Dat ze zelf op de foto ook veel knapper zijn dan in het echt. De meisjes, gehuld in supermarktoutfit met pen in borstzak, maken een selfie. Ze giechelen als ze de honden- sepia- dubbel contrast- overbelichtingsfilter erover heen knikkeren. Een jongen komt afrekenen. De meisjes verstijven. Wanneer het joch wegloopt met zijn pakje van Nelle en grijsgroene Mascotte, giechelen de schaapjes. De meisjes stoten elkaar aan. ‘Herkende hij ons nou niet? Hij heeft ons net nog geliked op Insta!’

Het is druk in de supermarkt. Bij de huishoudartikelen staat de fietstasmevrouw haar Tenaladies te ruilen. Ze had die met twee druppeltjes in plaats van drie meegenomen. Ik zie de leaselady naar binnen rennen om een klacht in te dienen over de te krappe parkeerplekken. De twee baliemeisjes werken hun Instagram bij.

Drie generaties vrouwen. De meisjes willen extra likes, de leaselady extra parkeerruimte en de grijsgroene fietstassenmevrouw? Niets. Alleen een druppeltje.
RK