De reddingsbrigade in Den Haag waarschuwde vorige week voor het zwembandjes-gevaar. Alle zwemringen en blaas-kroko’s werden preventief verwijderd uit het water omdat je zomaar ‘naar Engeland kon drijven’. Ik verzin het niet. Ik zie dat voor me. Dat er twee woeste badmeesters langs die kustrand banjeren om preventief opblaasplastic uit het water te verwijderen. Instagramgirls worden van hun (opblaas)bedje gelicht en in de branding gesodemieterd en baby’s worden uit hun zwemringen gelift. Goed kijken voor die badmeesters, want voor je het weet maak je een foutje en stuit je niet op een plastic zwemband maar een obesitas zwemband. Een vers aangevroten snackbar lijfje. Probeer je met man en macht een bierbuik van iemand af te trekken. Krijg je mooie televisie van.

Het lijkt me ergens wel heerlijk. Dat je op het Scheveningse strand je oogjes sluit op je knetternieuwe opblaasband en wakker wordt aan de kust van Engeland. Dat je je van geen kwaad bewust bent, het Engelse strand op paradeert en je ineens afvraagt waar toch dat Kurhaus is. Dat je witte melkflesbenen plots zowaar bruin lijken in vergelijking tot de Engelse bleke huidjes. Ik zie een nieuw businessmodel voor de reiswereld voor me. Iedereen op zo’n opblaasband. Alle Schiphol-cholesterol een luchtbed in plaats van een goedkope vlucht en dobberen maar. Minder vliegtuigen vanaf Schiphol en dus geen onnodige vluchtjes vanaf Lelystad. We gaan per zwemband op vakantie. Per (v)luchtbed. Vliegveld Teuge kan opgelucht ademhalen en kan blijven bestaan. Ik ga dit plan uitwerken.

Zo’n Engels windje kan verrekte handig zijn. Dat je je gierige schoonzus wél op zo’n Unicorn-luchtbed drukt en haar een flink zetje richting de Engelse kust geeft. Gewoon om er vanaf te zijn. Of je baas. Die nooit naar je luistert. Als we alle etterbakken nou een enkeltje luchtbed-Engeland geven. Zou een hoop oplossen. Iedereen die deze column heeft gelezen en komende zomer een opblaas-bed voor zijn verjaardag krijgt, weet wel hoe de familiebanden in elkaar steken. Een luchtbed betekent opkrassen.

Eigenlijk zouden we miljoenen van die plastic-badmeesters moeten hebben. Miljoenen mensen die plastic uit de zee en uit de natuur scheppen. Niet alleen het plastic waar lucht in zit, maar al het kunststof uit de oceaan zou lepelen.

Ik was vorige week een aantal keer op Bussloo om een beetje bij te tanken. Dat klinkt aanstellerig en dat vind ik ook. Ik verafschuw mensen die vooral zelf vinden dat ze even bij moeten tanken. Hoepel op. Je bent jong en fit, dus tanken doe je in de kroeg zoals het een druk jong iemand betaamt. Bijtanken doe je maar als je oud bent. Enfin, standvastig als ik ben heb ik me ook laten meesleuren in het hele bijtank-verhaal dus ik combineerde wijn tanken met bijtanken, gewoon omdat die woorden leuk bij elkaar pasten. Ergens droom ik van gedachteloos wegdobberen op een luchtbed. Mijn eigen vluchtbedje.

Ik op de fiets. Alweer een godsmirakel. De fiets schrok zich drie slagen in haar achterwiel en een voltallige spinnenfamilie kwam onder mijn zadel vandaan. Ik fietste een eindje over de brug, midden over het meer en zag de jonge gasten van de brug afspringen. Hardcore muziek uit boomboxen, zakjes chips en flessen bier en cola. Iedereen is daar groot geworden. Op Bussloo gebeurde het, en kennelijk nog. Meisjes die giechelend hun broekje goed frunniken en jongens die blasé en stoer op hun fietsen hangen en ogenschijnlijk nonchalant met hun vingers langs hun eerste snorhaartjes strelen.

Vijf cocktails, drie wijn en een portie olijven later fietste ik weer over de nostalgische brug. De jongens en meisjes waren gevlogen – er stond geen wind naar Engeland. Ik tuurde over het jongerenstrand en zag één grote ravage. Lege flessen, zakken chips, blikjes energiedrank, overal zooi. Als je dat zo achterlaat, dan ben je niet helemaal lekker bij je paasei. Dat ruim je op. Je boomboxt maar een eind in de rondte en je maakt maar herrie tot je een ons weegt, maar afval ruim je op. Omdat ik denk dat meer mensen het met me eens zijn stel ik een nieuwe regel voor. Het wordt of rotzooi-badmeesteren en opruimen, of we knopen je verplicht op een luchtbed richting Engeland.

RK